Ter Borch muntte uit in taferelen met elegante jonge vrouwen in ruisende japonnen van zijdesatijn. Daarnaast schilderde hij met ragfijn penseel levensechte portretten. Hij was ook een verwoed tekenaar.


{{ 1 | leadingZero }}
Kunstzinnige familie
Gerard ter Borch groeide op in een kunstzinnige familie. Zijn vader, halfzus Gesina en twee halfbroers Moses en Harmen waren ook kunstenaar. Het museum bezit van hen allen werk. Gerard en Gesina maakten samen een portret van de jong overleden Moses dat in het museum hangt.
Memorieportret van Moses ter Borch Gerard ter Borch II (1617-1681), Gesina ter Borch (1630-1690), olieverf op doek, 1667-1669


{{ 2 | leadingZero }}
Vroeg begonnen
Ter Borch begon al heel jong met tekenen. Het museum heeft tekeningen van zijn hand als zevenjarig jongetje.
Man te paard, van achteren gezien


{{ 3 | leadingZero }}
De Vrede van Münster
Het vredesverdrag dat Nederland in 1648 in het Duitse Münster met de Spanjaarden sloot, betekende het einde van de Tachtigjarige Oorlog. Nederland werd onafhankelijk. Ter Borch was bij deze belangrijke gebeurtenis aanwezig en legde deze voor ons vast in een schilderij dat hier in het museum hangt.
Het sluiten van de Vrede van Munster Gerard ter Borch (1617–1681), olieverf op koper, 1648


{{ 4 | leadingZero }}
Glanzend satijn
Zijdesatijn naschilderen gold als technisch heel moeilijk, maar Ter Borch was er een meester in. Het textiel in zijn schilderijen is bijna tastbaar.
Galante conversatie, bekend als ‘De vaderlijke vermaning’, Gerard ter Borch (II), ca. 1654 (detail)


{{ 5 | leadingZero }}
Zusje Gesina
Gerard gebruikte zijn jongere halfzus Gesina vaak als model in zijn schilderijen. Ze is herkenbaar aan haar spitse neus en schuchtere oogopslag.
Vrouw in boerenkostuum Gerard ter Borch (1617–1681), olieverf op paneel, ca. 1650–1660


{{ 6 | leadingZero }}
Societyschilder
Twee derde van Ter Borchs schilderijen zijn portretten van voorname burgers. De jongste geportretteerde is de tweejarige Helena van der Schalcke die is weergegeven als een kleine volwassene.
Helena van der Schalcke Gerard ter Borch (1617-1681), olieverf op paneel, ca. 1648


{{ 7 | leadingZero }}
Een ‘moderne’ kunstenaar
Ter Borch schilderde taferelen met figuren in eigentijdse, modieuze kleding. In de 17de eeuw werden dit soort schilderijen aangeduid als ‘modern’.
Vrouw voor de spiegel Gerard ter Borch (1617-1681), olieverf op paneel, ca. 1652


{{ 8 | leadingZero }}
Hyperrealistische portretten
Met fotografische accuratesse legde Ter Borch de gezichten van zijn klanten vast. Het lijkt wel alsof hij zelfs hun humeur vereeuwigde. Godard van Reede voorzag hij in diens kleine portretje van een autoritaire oogopslag die geen tegenspraak duldt.
Godard van Reede, heer van Nederhorst, Gerard ter Borch (II), 1646 - 1648


{{ 9 | leadingZero }}
Open einde
Veel van Ter Borchs taferelen tonen een schijnbaar willekeurig moment waarop de personages iets met elkaar bespreken. Waar gaat het gesprek over en hoe loopt het af?
Galante conversatie, bekend als ‘De vaderlijke vermaning’ Gerard ter Borch II (1617-1681), olieverf op doek, ca. 1654


{{ 10 | leadingZero }}
Weinig is veel
Ter Borch is een meester van de suggestie. Zijn scènes tonen meestal maar een paar figuren en vaak ook slechts één figuur. Zelfs wanneer de kunstenaar maar één persoon weergeeft, suggereert hij een hele wereld daaromheen.
Vrouw in boerenkostuum Gerard ter Borch (1617–1681), olieverf op paneel, ca. 1650–1660



