Ik wist dat ik iets miste
maar wist niet wat
zodat ik het vergat als ik over straat liep,
tevreden met het heden in mijn vertrouwde Amsterdam
nooit gesloten, nacht en dag open

Maar het gevoel dat ik iets was kwijtgeraakt
sloop langzaam aan en vulde me met weemoed
over iets dat verloren leek voor mij:
dit gebouw en het idee ervan
dat de glans van het verleden borg
waaruit ons heden dagelijks wordt geboren.

Zonder verleden kan ons heden het niet stellen,
zijn we leeg en vormloos,
is ons bestaan, langduriger dan vandaag, onbewezen.

Van die langdurigheid, reikend naar de eeuwigheid,
was dit gebouw het symbool,
maar de toegang was gesloten,
de deur in het slot gevallen,
en zo leken ook deze stad, dit land, dit rijk
zich niet meer te openen,
van zijn verleden afgesloten.

Eenmaal wetend wat ik miste
begon het lange uitzien
naar de ontsluiting van wat komen moest–
tien jaar trage dagen
tien jaar nachten wachten

Maar nu op de dag van heden, 13 april 2013,
zijn verleden en toekomst weer open
en klinkt mijn oud geluid
in een nieuwe lente en een nieuw gebouw,
óns rijk, óns museum
óns Rijksmuseum

foto